O certo é que ninguén sabe como. Mais chegou.
Traía posto un abrigo de inverno, e mais un paraugas, porque xa sabía de antemán que tanto o frío coma a choiva ían vir.
Trouxo unha maleta marrón de coiro, antiga. Sabíase que fixera xa moitas viaxes como aquela, pero cada unha diferente da anterior.
Abriu o vulto enriba da cama, e puiden ver que estaba cargado de follas, algunhas amarelentas do tempo que pasou, e outras que se vían novas, recentes.
Aquel era o poeta do tempo. O escritor de liñas de vento e de auga, de historias a carón do lume e de abrazos abrigados por si mesmos.
Contaba siseando onde estivera e con quen se topara. Contoume viaxes que resultaron interesantes, outras que foron aburridas, e outras que pasaron case desapercibidas. Sabía -el mesmo o dicía, por propia experiencia- que non era ben recibido en case ningunha parte...
Foi de casualidade que lle abrimos a porta. Estabamos a facer a limpeza do local cando petou lenemente. Viña ben vestido, e todo parecía normal. Sabía que ía vir; xa era un cliente habitual por aquelas épocas do ano...
Pero ata que me acostumei a velo non me din conta de que estaba alí. Erguíase cedo, almorzaba coma sempre e comía coma sempre. Os seus horarios eran os habituais e todo parecía normal.
E ata aquel día non caín de que aquel viaxante que vía dende había anos era o de sempre.
Era o outono.
Pero desta vez, entrara pola porta de atrás.