As enquisas voan de boca en boca e dinme que morreu.
Non o creo pero segue a ser certo de todas todas.
Pensando na area que esmagarei cos pés, levanta o vento e éntrame nos ollos.
Mala pécora!, berro en silencio. Mais sei que os paxaros me oen, e todo me da igual.
Aínda así vexo, e caladamente, penso que todo pode ser posible, e que este momento é, sen dúbida, dos mellores.
Saboreo un xeado de pensamentos doce e amargo, salgado e acedo, mentres o picante me chega ao naris e me fai esbirrar.
Que sabores máis curiosos.
Pasou máis dun ano (quen o diría) e seguimos aquí os mesmos, outros marcharon, e outros que virán.
Por un ano e pico.
Polos que sexan.