Barruntando a comezos de xullo

Camiño á par dun dálmata con pinta de cebra. "Tan tarde é?", pregúntome.

As enquisas voan de boca en boca e dinme que morreu.

Non o creo pero segue a ser certo de todas todas.

Pensando na area que esmagarei cos pés, levanta o vento e éntrame nos ollos.

Mala pécora!, berro en silencio. Mais sei que os paxaros me oen, e todo me da igual.

Aínda así vexo, e caladamente, penso que todo pode ser posible, e que este momento é, sen dúbida, dos mellores.

Saboreo un xeado de pensamentos doce e amargo, salgado e acedo, mentres o picante me chega ao naris e me fai esbirrar.

Que sabores máis curiosos.

Pasou máis dun ano (quen o diría) e seguimos aquí os mesmos, outros marcharon, e outros que virán.

Por un ano e pico.

Polos que sexan.

Cronométrica caracola

Pequena. Miúdamente cativa. Camiña despacio pola area da praia, paseniñamente ao lado do Sol. Non coñece máis alá do que ve, do que sente, do que oe. E oe as ondas bater contra as rochas, e sente a auga do mar e observa como o tempo se lle vai sen poder remedialo. 

Coma a todos, dinlle.

E non o cre. Pero non pode evitalo e mira, obsérvao todo. Paso a paso. 

Con ollos de auga de mar. Con ouvidos de caracola cala e mira. 

O tempo viaxa coma o son.

Pero se só miramos e non ouvimos... 

Palabras

Temos que volver a vernos. Volver falar de todo. Coma sempre e coma nunca.

- Ola, queres tomar algo?

- Vale. (espero que o digas)

- Dime... como te atopas?

E volver a falar. Volver a comentalo todo, a pensar e soñar coma nunca se fixo. 

Xa é irrecuperable o perdido. 

Pero sempre nos pode quedar a excusa de tentar a esperanza de ser coñecidos.

Nada

De repente, todo baleiro. A nada presentábase ante ela coma un ente espido no Universo. 

Todo o construído ata agora, edificios, soles e sentimentos; todos á escombreira.

Somos fíos de auga no vento, mergullados na escuma da miseria dos nosos propios sentimentos.

Non somos nada, pero, á vez, somos os que lle damos sentido á existencia, creando.

Escuros intereses se albergan tras as nosas accións. 

E mil e un cambios nos perseguen ao longo da nosa vida, deixando fíos de auga atrás.