Bradik

Que présa haberá, digo eu. Agora, logo dunhas frías vacacións de Nadal, vexo a costa de xaneiro que me reta a subir, nada máis e nada menos, que por vintetantos días que serán longos de máis. E pregúntome: que fago desvariando? Nada. Realmente, nada. Así que voume centrar e ir ao tema.

Os últimos segundos do 2011 foron máis lentos do habitual. Cada uva era saboreada e deglutida debidamente, e non como en anos anteriores. Logo, non é que cada vez a vida pasa máis rápido? Diría que si, pero entre tanta profecía catastrofista, tanta película apocalíptica e todo o que está ocorrendo arredor de nós, casi prefería que non fose así.

De que vale apurar a facelo todo se ao final vai ser igual?

Non teño présa. Quero calma; pido silencio e soltura. E que saia ben. Para levar isto, e para disfrutar cada momento, para sentir que realmente merece a pena cada minuto e cada segundo que levamos encima.

Porque, doutro xeito, nada tería sentido. Vivir para non disfrutar, non é vivir.