Ratinhos de Sol

La rentrée

2012-02-12T11:01:00.002+01:00

Quilómetro cero.

Punto.

Menos infinito.

1 de xaneiro.

00:00:00

Bos días.

And a happy new year.

Off.

On.

Love.

Bradik

2012-01-07T19:07:00.001+01:00

Que présa haberá, digo eu. Agora, logo dunhas frías vacacións de Nadal, vexo a costa de xaneiro que me reta a subir, nada máis e nada menos, que por vintetantos días que serán longos de máis. E pregúntome: que fago desvariando? Nada. Realmente, nada. Así que voume centrar e ir ao tema.

Os últimos segundos do 2011 foron máis lentos do habitual. Cada uva era saboreada e deglutida debidamente, e non como en anos anteriores. Logo, non é que cada vez a vida pasa máis rápido? Diría que si, pero entre tanta profecía catastrofista, tanta película apocalíptica e todo o que está ocorrendo arredor de nós, casi prefería que non fose así.

De que vale apurar a facelo todo se ao final vai ser igual?

Non teño présa. Quero calma; pido silencio e soltura. E que saia ben. Para levar isto, e para disfrutar cada momento, para sentir que realmente merece a pena cada minuto e cada segundo que levamos encima.

Porque, doutro xeito, nada tería sentido. Vivir para non disfrutar, non é vivir.

Será isto?

2012-01-04T23:42:00.003+01:00

Será isto?

Será iso que din, que cantan?

Como lle chaman?

Ben pode selo.

Mais... nunca o saberás.

Ata que pase.

Feliz ano novo.

De novo

2011-11-20T17:44:00.003+01:00

Despois, e só despois, comprendeu que era inútil.

Unha perda de tempo.

Porque non era posible.

A ladaíña seguiría soando porque a escoitaba. Só por iso. Existía porque el, con aquela cativa cantinela mariñeira lle seguía a dar a vida.

Mais era posible.

Que deixara de facelo.

Que se botase a camiñar. Só iso.

Un paso. E outro, e o seguinte.

Out (Ono)

2011-10-03T22:56:00.003+02:00

Voan as últimas horas de calor, de sol, de descanso.

De soños de verán, de risas de mar, de escuma e de area na praia.

De cancións sinxelas, de cervexas de tarde, de olivas.

É o momento.

Coma un caramelo doce que se está a acabar.

Como se dunha galdrumada se tratase.

Coma eses últimos cinco minutos de sono, pola mañá cedo.

Coma o último bico.

Como a última raiola de sol.

Non queda máis tempo.

Non hai opcións.

Hai que deixalo ir.

Adeus, verán.

Volve pronto. E que sexas bo.

Zero

2011-09-12T23:16:00.010+02:00

Aclarouse a vista e fíxose obvio o obxectivo.

As nubes pasaron e deixáronse de ver para permitirlle o paso ao horizonte.

Soaban uns coñecidos violíns de silencio mentres un sorriso no espello lle daba os bos días.

Non sentía que fose seu.

Remedio non quedaba. Tampouco o sinsabor.

Só a esperanza de que todo fose tan nítido como se propoñía.

Abriu a fiestra e recibiu toda a luz na faciana.

Pechou os ollos e comezou a ver.

TT (III)

2011-09-11T15:27:00.002+02:00

Estimada Señora Cenoura:

Escríbolle esta vez a vostede, dona #aceitebronceador, para remitirlle os meus pensamentos acerca da aparencia de grao de café que ten. Ben é certo que cada un é libre de facer o que quixer, pero unha cousa é estar moreno e outra ben diferente, ser de cor laranxa. Conste que fan xogo cos seus divinos complementos -a última moda; aínda o dubidaba?

Por outra parte, agardo que o karma non me castigue por estas verbas, e indícolle que nun par de décadas -ao sumo, un trío delas-, gozará vostede dunha pel o máis lonxe de tersa e suave que se pode dicir. De pasa. De uva, digo. Pero de moscatel, claro. Con clase, coma vostede.

Remato afirmando que os meses de sol radiante vanse acabando por estes lares setentrionais, non sendo así por outros. Mais iso non lle parece inconveniente para lucir todo o ano unha cor anti-natural; posee vostede un sol propio, gardado na cámara dalgún baixo comercial con nome de illa tropical.

Atentamente,

#Blablabla.

TT (II)

2011-09-06T20:25:00.004+02:00

Descargo contra ti, querido e desexado (e agora tan odiado).

Porque non existes.

Para min, morriches.

Di a xente que andas por todos lados, que te moves sen querer e sen ser visto, e apareces cando menos alguén o espera. Fas que todo se volva máxico, que o insomnio sexa a cura para tan endemoniado sufrimento que persigue a un ser humano no día e na noite, no día e na noite.

Bla, ble, bli, blo, blu.

O extremo da estupidez humana alcánzase no seu estadío adulto. Lonxe do simples que poidan parecer os infantes, semellan agora máis intelixentes. Para que complicarse?

Gárdate por unha tempada, prefiro non verte diante.

TT (I)

2011-09-04T14:36:00.003+02:00

Cambiaches. Non es ti, porque non o es.

Estás diferente. Non sabería dicir como, ou si, sabería, porque non gusta. Es un estereotipo. Serás quen queres ser, pero prefería o "ti" de antes; eras, non prentedías ser. Porque era natural, era auténtico e verificable, non un monicreque. Non unha pegatina. Non unha consecuencia de tanto Twitter e tanta modernidade, que se filtra neste sucio aire urbanita.

Oh. Esta imperiosa necesidade de escribir estáme a matar.

Pretendes vivir o que queres, queres vivir como pretendes.

Conséguelo?

Afoga esta rabia mentres as primeiras follas ameazan con caer. Que foi daquelas promesas nos meses de frío? Que foi das xeadas que nos facían sentir vivos? Que foi da calor que creamos?

Non é. Non é nada.

Non es ti. Nin son eu.

Comezo. Porque isto rematou.

Cando todo está quedo

2011-09-02T20:15:00.004+02:00

Cando nada se move. Cando permanece sen cambios, sen movementos, sen novidades, sen novas, sen ocorrencias. Ese continuo ruído de fondo que non di nada nin cala, que simplemente está por estar.

Apagado.

Off

Ziralla de Augusto

2011-08-14T12:24:00.006+02:00

Atopeime camiñando no soliloquio do xardín de bonecas brancas,

entre as notas de lavanda e a pequena grava albina.

Brindaba a auga a sonoridade que o aire non transmitía, e fíxonos ver a forza dos nosos lazos; onde diariamente non a viamos, máis aló de calquera espello.

Deixamos que o sol nos peiteara os soños que o tempo nos levou,

Aionra recolleu, e o mar nunca nos devolvería

coas primeiras choivas do outono.

Pity Harbour XIII (far away from home) [Fin]

2011-08-02T00:45:00.004+02:00

E sorrín.

Así.

Así? A lo loco?

Pois si.

Saín á superficie que me miraba e olleina desafiante, baixo aquel toldo gris que tiñamos por ceo.

Que como o fixen? Non o sei. Hei de dicir que todo foi moi rápido, pois cando me din conta, e xa nin me lembro, estaba sentada cunha manta arredor de min, unha cunca de té quente e un guardia bigotudo e orondo que me observaba como se estivese enaxenada.

Hei de dicir, tamén, pero non a meu favor, que quizais o policía non estivese tan trabucado...

Tanto ten.

A ela? Non a volvín a ver. Dixéronme que antes de que eu saíra do psiquiátrico marchou, lonxe, far away from home, que dirían aquí.

Podes fuxir dun sitio, pero nunca do que entraña ese lugar.

E a min? Cada mañá no espello, cada mañá que me lembro daquela soberana estupidez. Agora tómanme por parva, pero creo que son feliz, acó, coas miñas tres pastillas diarias, con este rapaz que se ten por listo e boa persoa -non nego que o sexa; simplemente, tense por iso- e coas visitas periódicas a ver ao doutor. Tenme falando un rato, dígolle que creo que son feliz, vaime quitando unha pastilla de cada vez e dime que volva pasado un mes.

Que se son feliz?

Non o sei. Necesidades cubertas. Teño un traballo. Parella. Socialmente, todo moi ben visto, ata cumpro con esa estraña media da poboación que precisa medicarse para durmir...

Ou para que os demais os deixen durmir.

Que semella o mesmo, mais non o é.

Este é o porto da pena. Gris, suxo, escuro, esquecido. Unha vida coma outra calquera, unha pena coma outra calquera. Un porto diferente; non é un porto calquera.

Non hai como erguerse unha mañá e descubrir que ocupaches un corpo que non é o teu.

Candelaria

2011-07-16T22:52:00.003+02:00

Na intimidade dun cuarto, a luz dunha vela consumíase lentamente sobre a mesa de vella madeira escura.

A palpable emoción no ambiente era a tensa corda que unía as miradas e vidas dos alí presentes.

No seo del, o esforzo e a lóxica máis inquedante.

No seo deles, a espreita e a sorpresa emotiva do milagre da música.

As notas deixaron lugar ao silencio, que completou a obra coa maior solemnidade.

Relaxing Piano Music Consort – Relaxing Piano Music

Ondas na noite

2011-07-13T23:52:00.004+02:00

As estrelas brilan máis no doce país da caña de azucre, preto do mar, onde a calor deixa lugar á calor e as tormentas veñen e van sen avisar.

Ondas da vida que acoden e van e non volven, ondas que viran unha vez, ondas que mollan os pés e escapan.

Ondas que duran un segundo e desaparecen co Sol.

Ondas que deixan de ser, na noite máis clara que nunca se viu.

Pity Harbour XII (far away from home)

2011-06-26T22:57:00.005+02:00

Demasiado rápido, a auga pasou por entre a miña roupa.

Non podía respirar e a profundidade oprimíame a gorxa, o peito. Era unha (esa) inmensa tristeza húmida e asulagadora, longa e pesarosa como un pesadelo, como un infinito bucle de negacións, como esa caixa de Pandora que non se debería abrir nunca...

E non tiña forzas. Nin para pechala, nin para loitar por min.

Para que había de volver? non había motivos. Ningún. Nin o máis mínimo.

Tristeza. Pena.

E no medio do suxo río semellaba indiferente.

Era como non estar.

Canto tempo pasou? Segundos? Horas? Días?

Algo ocorreu.

De repente, quixen subir, volver a respirar.

Instintivamente, palmeei, buscando ese bico que o aire tiña para min.

En terra, agardando.

2011-06-23T19:57:00.006+02:00

O baleiro que deixa o tren cando se vai, como se o maquinal barullo fose succionado por un obtuso burato negro, deixando detrás a nada, o silencio na estación, a estática quietude dos pés sobre os adoquíns, coa cabeza gacha, á espreita infinda.

E mentres...

Pity Harbour XI (far away from home)

2011-06-21T22:45:00.005+02:00

As beiras do Támesis antollábanse grises e incompatibles coa época do ano na que estabamos.

Pero sentíame ben vendo aquela destrucción allea.

Era como se se formase o equilibrio.

Se empezaba a ver todo perfecto fundiríame.

E non sei nadar.

Asomeime a unha beira.

Só de pensalo mareeime.

E caín.

Óleo-pastel

2011-06-19T10:57:00.006+02:00

Ler poemas entre bombóns e fresas.

O quieto silencio da mañá extínguese no bater da claridade da alba.

Sorpréndenos espidos, silentes.

Dorme no pulmón da noite, na paz e na paciencia.

Sen rima, ten cores. Suaves coma miradas.

Meixela aloumiñada coas xemias dos dedos da man do teu brazo (De ti)

[Camiña polo museo da vida]

Eclipse

2011-06-15T22:55:00.002+02:00

De noite e de día ocorren cousas. Fóra da mundana humanidade, os astros seguen a súa órbita constante e mecánica, matemáticamente deliñada polas Leis da Física. E crúzanse.

E daquela as cousas xa nunca volven ser coma antes. Ou iso me gusta crer.

Pero din que non hai unha soa cousa que pase unha vez no Universo.

Só hai que agardar a que chegue o momento.

E ocorrerá.

Vert

2011-06-12T08:32:00.005+02:00

A ti.

Aí.

Diante.

Mírame.

Dime todas as cousas que non podo cambiar.

Dime todo canto non podo dicir.

Dime todo.

Dime algo.

Cala.

Por non poder facer nada.

Por non poder falar e ouvirme.

Por nada.

Por algo.

Non é.

Non, eh?

Non.

Baixo das verdes follas do xardín cantan os paxaros o adeus á primavera.

Meses que pasan voando, e sorrimos.

Meses que pasan voando, e chora.

E choramos.

Porque son meses que non están no porvir.

E quedarán.

Sen ti, sen ela, sen verte, sen verde.

Vén a calor a contracorrente.

Unique

2011-06-04T16:25:00.003+02:00

As cousas que non cambian. Que non perecen no tempo.

A vida inamobible. Impasible.

Onde é todo coma sempre.

É sempre onde todo comeza.

Aquí estás. Aquí te atopas, case inerte. Agardando.

Es coma un día nubrado, quieto. Tranquilo, sosegado.

Tranquilidade versada. Espera infinda.

Eterno.

Sempre.

Agardas. Coa certeza desexada de non trabucarse.

Coa idea do futuro incerto. Coa seguridade única.

De ti.

Un banco. Un parque. O chan.

Soidade solitaria.

Soamente.

Só.

Pegadas alleas

2011-06-04T00:08:00.004+02:00

Descóbreste a ti mesmo lendo unhas liñas que non recordabas escribir.

Porque non eras ti. O teu ti de agora, non eras ti, era outro ti.

Sodes diferentes. Erades...

Da igual.

Si, mira, da igual. Sabes? Non importa.

Porque segues sendo ti en esencia.

Pero con todas as pegadas que a xente foi deixando en ti.

As máis das veces enriquecéndote, completándote.

Outras... non tanto.

Pero sempre medras, es máis.

Faste.

Refaste.

E comezas de novo, unha e outra vez.

Non sempre voltar é un erro.

Mellor voltar que coller o camiño trabucado.

Mellor ser un mesmo que crer ser quen non se é.

Mellor ser menos e máis, que máis e ser menos.

"Ojalá, ojalá nunca cambie

esa forma que tienes de estar en el mundo.

Ojalá que el tiempo no te cambie"

http://www.youtube.com/watch?v=ipcAvacx7xg

Pity Harbour X (far away from home)

2011-06-02T08:54:00.003+02:00

- Que miras?

- Que...? Non... nada...

- Xa. Esa é a cara que pos cando non queres dicir que pensas.

- Que cara é?

- Deixa de pensar.

Calei. Quen lle ía discutir a ela?

Eu non, obviamente.

- Tes algo que facer esta tarde?

- Non... estomballareime enriba da cama, irei dar un paseo... non sei.

- Eu quedei cun fulano.

- Vaites...

- Si... pero para pasar o rato, xa sabes. Total, o tipo non ten pinta de saber falar.

- Bueno, fas ben.

Apurei demasiado a dicir isto. Sonou case como se quixese calarlle a boca.

E por que mo contaba a min?

- Xa ves... nalgo haberá que pasar o rato. E ti que?

- Eu nada, irei dar un paseo, xa che dixen.

- Non, non... non tes ninguén con quen quedar?

- Non...

- Deberías...

- Saberei eu o que deba facer, non?

- Bueno, tranquila, só era unha suxerencia...

- Xa...

- Bueno, fáiseme tarde. Xa nos veremos logo, eh? Pásao ben.

Achegouse á barra mentres eu saía do meu estupor. Sentía unha rabia inmensa que nin sequera podía ser consciente dela.

Virouse cara a min.

- A esta invito eu... amargada! hehehe.

E liscou.

Tardei en marchar. Nin tiña présa nin a onde ir. Non apurei a bebida. Non pensei.

Non fixen nada do que me puidese arrepentir despois.

Por un momento só fun unha rapaza sentada nun bar. Ou quixen selo.

Mañanciña

2011-05-28T08:37:00.004+02:00

Cedo, cedo pola mañá. Cando aínda non saíu o sol.

Sentes o fresco aire que entra pola fiestra, alonxando a tranquilidade que abandonaches ao fuxir da cama. É atrevido, divertido. Algo paradóxico.

A quietude do momento faite parar. Non pensas, estás co sono deitado nas pálpebras, aínda.

Pero gústache estar así.

Cando a luz xa non é estraña para as meniñas, atréveste a mirar, a observar. Que tranquilo está todo. É un remanso de paz.

Respiras profundamente. Tomas aire outra vez. Desexas que este momento non remate, que sexa durante un bo rato o momento de espertar. Que ninguén rompa o feitizo que o claro ceo ten sobre ti.

Que son das horas que botamos a durmir sen espertar?

Que son das cousas que existen sen nós saber delas?

Que son das paisaxes que perdemos por non querer mirar?

De tempos verbais

2011-05-24T23:50:00.002+02:00

O medo a seguir é maior que o de mirar atrás. O pasado é tentador, resulta cómodo e familiar, xa se coñece, non hai que explorar. O futuro é incerto, en lonxitude e profundidade; toda magnitude é ignorada cando do futuro se trata.

O caso é seguir. Aínda cando non parece fácil.

Porque sempre hai un camiño para adiante.

O que deixamos atrás xa é coñecido... que nos impide continuar?

Pity Harbour IX (far away from home)

2011-05-18T12:18:00.004+02:00

Sentía a mesma sensación, outra vez. Esa que a acompañou durante meses, anos. Ese lastre que non foi quen de quitar. Que o tempo levou, ou iso pensaba.

Esa negación do evidente, esa neurose descuberta en estados vulnerables da mente.

Ese peso que non marchaba, non variaba, non cambiaba.

Só estaba.

A solución definitiva que había de tardar en chegar.

E tanto.

Era todo intuición, nada por descubrir.

Xa se sabía.

Xa o sabía.

Viu ao lonxe a súa figura, o seu camiñar. Ela. Que o faría todo posible co xa imposible.

Ollouna impasible.

Aparentemente.

Sentiu o nó na gorxa e preparouse para sorrir.

Blue

2011-05-07T20:49:00.002+02:00

Astigmatismo no horizonte.

Auga nas rúas.

No ar.

Dentro e fóra.

No mar (tamén)

Sen máis.

Chove.

Pity Harbour VIII (far away from home)

2011-05-05T23:11:00.004+02:00

"Ti.

Si, ti. Quen lea isto.

En que clase de mundo vivimos? en que arroutada loucura nos deixaron meternos?

Que é o que fixemos para tragármonos isto?

Pénsao.

Hai tantas cousas que non che gustan que xa procuras non pensalo, para poder respirar tranquilo e seguir vivindo coma se nada.

Si...

Ti.

E ben o sabes."

Melodía

2011-04-26T00:27:00.003+02:00

No seo do seu ser sentiu vibrar as cordas da arpa, batentes contra o secular chan de pedra, contra a sagrada forma que a seu lado se erexía.

De cara ao Sol. De cara ao vento.

No medio dos ósos, no medio da mente e da ialma, sentiu avanzar o tempo e a vida, e o suave que era deixarse ir e non resistirse.

E as notas subiron nas gotas de choiva que non caían, retidas na rede de nubes porosas que sobre eles se gardaban, vixiantes, atrevidas pingas, como bágoas que agardan o momento adecuado para pousarse.

Saltaron as notas para quedarse e non marchar. Tiñan a súa caixa, pequena, tallada, xusta, avellentada e limitada, pero quedaron.

Porque nunca han de voar as boas melodías.

Pity Harbour VII (far away from home)

2011-04-14T12:35:00.002+02:00

Sentiu o corpo cargado de ósos e cansazo. Non era dor, era pesamento.

Notou o sono caendo como a noite descobre á tarde, e deixouse ir.

Porque é máis fácil deixarse ir que resistirse a elo.

E soñou.

E espertou, coma case sempre que se dorme.

E agora a pena estaba no peito, nas mans e na cabeza.

Ergueuse da cama. Viu ao lonxe as grises nubes altas do ceo encapotado que a afundía máis.

Sentiu que case nada lle importaba.

Dende que sabía o dela, xa nada lle importaba.

Salvo ela, claro estaba.

Starr

2011-04-08T12:39:00.003+02:00

E non me quero ir.

Agora, no remanso de paz.

Nas noites calorosas, na néboa máis húmida e na choiva incesante.

Non me quero ir. Non quero deixarte.

Xamais.

Endexamais, que nunca remate.

Nunca.

Vivimos este momento.

Sentimos.

Revivimos.

Non resentidos.

Sentimos sentados a noite pasar.

Corazón

2011-03-26T22:39:00.005+01:00

Caía a choiva sen preocupacións, enriba do negro asfalto e das beirarrúas grises.

Ela. Baixo esa cortina de auga que empapaba as meniñas dos ollos, os faros dos coches, a luz e a escuridade, a morriña e o sono, que mollaba a pel e o cabelo e facía sentir a humidade no peito.

Camiñaba. Primeiro lento, a compás dos seus intensos pensamentos. Camiñaba para pensar, camiñaba por non parar. Camiñaba de por si, para si. Consigo mesma, creaba o camiño polo que pasar, polo que voltar, polo que cavilar.

Apurou o paso.

Máis, máis, máis rápido.

Case correndo.

Sentiu a selva urbana, a vida breve e axitada, os semáforos e as farolas, os cruces, pasos de peóns, a auga que caía, o vento que lle movía o cabelo e non lle deixaba pensar.

Deixar de pensar.

E despois, cando sentiu que latía máis forte que o mar revolto, que o ruxir dos motores, que a anguria que batía dentro de si, do medo, das dúbidas, do pánico a esvarar... soubo que estaba a fuxir.

Por que? de que? de quen?

Por medo.

A...

Non. Esa palabra, non.

A si mesma.

Era así.

E comezou a sentir.

Baixo toda a choiva do mundo, baixo o ceo asulagado de soños pasados, nubes suaves e contaminante pó, tomou aire e só pediu un desexo.

Roce

2011-03-24T15:27:00.003+01:00

E o local encheuse de electricidade.

Todo enteiro, completo, rebosante.

Electróns disparándose en sentidos opostos, lanzándose como raios, eléctricamente posuídos por unha enerxía violenta e destructora, rápida e súbita.

Electricidade alí e aló. Nun momento.

En...

xa.

Corrente, disparo, descarga.

Intenso intre.

Dilata as meniñas.

Inspira.

Pecha os ollos.

Reflexo.

Pecha os puños.

Contense.

E agarda.

Por esa repetición que non acaba de chegar.

Sorpresa IV

2011-03-22T14:59:00.002+01:00

Sinto o pánico da dúbida.

De non saber.

Da incerteza.

Inseguridade.

Do si e do non, de ir e de quedar, de volver caer.

De facerte caer.

De ese irresistible posible desliz.

De sentirme feliz.

Pero todo, dende a ignorancia.

Sorpresa III

2011-03-14T15:01:00.003+01:00

Caes.

Ti non tes remedio. Sabes que non ten senso.

Pero caes. Caes unha e outra vez, e volves caer, para recaer. Outra vez.

Porque sempre é máis fácil deixarse levar que parar.

E porque ás veces o fácil está ben.

Esvaras por esta pendente un momento máis. Un pouco máis.

Case chegas.

Case.

Case caes.

E se logo non te levantas?

Se por min fora

2011-03-11T21:57:00.003+01:00

E quedo mirando como se estratifican as nubes, baixo o escuro ceo, a metros e metros de nós.

- Segues aí tirada?

E por máis que seguirei.

Tranme de cabeza, ti e mais as túas ideas circulantes. Sabes de sobra que es, para min, unha espiral infinda, un remuíño de ganas de escapar, unha enorme escolopendra velenosa que morde a súa propia cola.

Algún día haberá que poñer fin. Digo eu.

Móvense as nubes, lentamente; máis se move o vento ca ti e ca min.

E a Terra?

Estase ben. Estou ben. Demasiado ben, enriba do cemento, sentindo como me late o corazón no peito, como perfila o aire os suspiros da noite a caer.

Quéntase o solo coa caloriña das mans.

Esas crónicas grises (Let it be)

2011-03-05T23:44:00.004+01:00

Roda o motor con fotóns paralelos á estrada, perpendiculares ao aire. Da outra beira do río, outra fiada de puntos amarelos. Adianta un vehículo vermello; déixao ir, dígome.

Sorriume cunha felicidade finxida. Que digo felicidade! Ledicia. Ou nin eso.

Non nos enganemos, xa todos aquí sabemos a verdade.

Bueno, todos non. Ela non.

Déixaa estar.

Falamos de todo, alegremente, con bromas. Terremoto que aparece correndo.

-Dasme a pelota, por favor?

Que mona é, de verdade. Comíaa a bicos!

Acendo a radio. É agradable ouvir unha voz humana, un comentario...

...entra por la banda, le pasa la pelota al jugador canterano...

- Queredes oír outra cousa?

- Non, deixa así.

Así podo pensar.

- Quen nos ía dicir a nós, eh, cando eramos peqenas, que isto ía pasar?

Ao comezo, non se acepta.

É un pesadelo, é un pesadelo, non pode estar pasando, non é real... Seguro que hai un erro, non pode ser así.

Mais a noite caía, e con ela o río.

Unha e outra vez.

When I find myself in times of trouble/ Mother Mary comes to me

Whisper words of wisdom/ Let it be.

Ignorance

2011-02-24T20:38:00.005+01:00

Ese doído perigo, lacerante, impertinente e constante.

Medo agochado de verte, de non, de... de que?

Absurdo.

Tanto como... http://www.youtube.com/watch?v=ZuzBdEkVsSw

Gracia

2011-02-01T23:54:00.002+01:00

Coa melodía susurrante, as xemias dos seus dedos acariñábanlle a pel. O ombreiro descuberto, baixo o fresco aire estival, semellaba acompasar as follas das árbores daquel lóbrego bosque.

Eran as estrelas fugaces que, como da ledicia á pena e viceversa, cruzaban o escuro manto estrelado en sentido inverso ao común.

Naquel momento nada importaba. Notou unha man que colleu a súa, dándolle forzas para continuar.

E iso si que tiña senso.

http://www.youtube.com/watch?v=kWQywgdW8oI

Planet #002#

2011-01-30T23:54:00.003+01:00

O tempo estábase acabando. Unha angustia, unha agonía, un inmenso baleiro se achegaba a min, imparablemente.

Que ía facer? Estaba perdido. Estaba só.

Máis que só, estaba illado.

Non podía pensar en nada. Estaba bloqueado, mirando como pasaban os segundos mentres unha luz vermella parpadeaba no meu antebrazo.

Cada vez quedaba menos osíxeno.

Menos.

O último segundo foi un continuo suceder de profundas inspiracións, agardando que o meu corpo absorbera, dalgún modo, cada partícula vital que se esparcía no aire.

Dez segundos.

Cinco.

Tres.

Un.

Deixei de respirar. Sistemáticamente, nin o intentei.

Aguantei todo o que puiden. Non quería probar a inspirar.

Agardei.

Agardei mentres un peso enorme se ía pousando sobre o meu peito, mentres notaba como a gorxa se mantiña pegada, como unha porta hermética, blindada.

Agardei.

Ata que de tanto esperar, o instinto fixo que me sacara o casco e o guindara lonxe.

Comezaba a marearme, sabía que estaba a punto de caer, e mentres a vida me pasaba a cámara lenta diante dos ollos, inconscientemente, enchéronse os meus pulmóns da sustancia da vida.

Pousei as mans enluvadas no chan, cos xeonllos arroupados por aquel incómodo traxe sobre a fría rocha que facía daquel paisaxe a monotonía cromática da miña retina.

Tardei en darme conta, pero respiraba.

Respiraba.

Podía facelo. Sentíame ben. Estaba vivo.

O aire invadiume o peito unha e outra vez. Do alivio, rin, tomando máis e máis osíxeno do entorno.

Cando retornou o senso á miña cabeza, lembreime da situación que me rodeaba.

Onde estaba eu?

Pas(iñ)os

2011-01-19T21:04:00.002+01:00

Pintou a liberdade coas cores da esperanza. Unha por unha, foi cantando as frases que facían que o difícil semellara sinxelo e o improbable, posible.

Deixou un espacio a seu redor e seguiu camiñando, lonxe, lonxe, parando cando cansaba e seguindo animoso o camiño que el mesmo se ía facendo. Nunca miraba atrás, soamente para contar as flores que lle parecían dignas de gardar secas nun libro.

E así chegou a onde está.

Date

2011-01-15T23:44:00.004+01:00

Co medo esvarando na pel, a suor fría percorríalle a faciana lentamente.

Un calafrío a corenta grados, a vergoña no mes de xaneiro.

Coma un café con xeo.

Tremía.

Coma unha vara verde, que din os vellos.

Avanzaba lentamente, temendo o que lle ía pasar. Tiña unhas enormes ganas de fuxir, de saír correndo, de non continuar camiñando, pero sabía que andar era o que máis lle apetecía no mundo, chegar a onda el, e quedarse para sempre alí, ao seu carón.

Mal.

Estando ben, estaba mal.

C.

2011-01-11T15:15:00.003+01:00

Foi entón cando se deu conta da magnitude da vida, da dificultade para mantela e as imposibilidades de perdela. Esa enerxía tan fráxil como eterna, esa soidade universal e ese mínimo sentimento de unión.

Miles de corazóns batían á vez. Imparablemente.

Planett #001#

2010-12-30T23:28:00.004+01:00

Cando espertei, o Sol douraba as terras ermas daquel lugar. Rochas por todas partes, escavacións e montañas escarpadas me rodeaban. Apenas podía recordar nada da... aterraxe (?) que tivera lugar horas antes...

E digo horas como unha suposición.

A dor de cabeza fíxose patente cando tentei erguerme. Pesábame todo, e o traxe non axudaba. Ollei ao meu redor. Nin rastro da nave. Suspirei tranquilamente, pero o sosego durou só un intre: como ía a sobrevivir se non vía a nave por ningures? se non tiña auga, nin alimentos, e moito menos e inmediato, osíxeno?

Volvín virarme dende a miña posición. Quixen poñerme de pé, pero non o conseguín no primeiro momento. Nin no segundo.

Tenteino unha vez máis, e conseguino.

Como me custaba tanto erguerme? Non se supoñía que naquel planeta a gravidade era menor que na Terra?

A non ser...

Suaba só de pensalo. Onde estaba a nave?

E onde raios estaba eu?

De intuitio

2010-12-28T15:51:00.000+01:00

Creo, só creo, que a vida se rixe por uns simples mecanismos, que somos nós quen enlazamos e cruzamos ao noso parecer e benaventuranza, creando unha rede máis imposible tupida, dende a que nos suspendemos no aire.
Por un fío. A túa vida depende sempre dun fío.
Hoxe penso que algo bo vai pasar. Non hoxe, senón dentro de pouco. Mais... que é o que mo di? A intuición? O corazón? A razón? Nada en especial? Ou só o mero feito de desexar que suceda o permite aparecer nun pensamento?
Que che pasou?

Iremos

2010-12-26T23:53:00.004+01:00

Buscáchesme camiño do imposible, do encontrado pausado, lento. En ramiños de flores e nas ondas do mar.

Buscáchesme.

Téñoche medo, porque temo atoparte.

Sinxelo o que busco, difícil de achar. Vainos permitir o universo volver a puntos comúns? Vainos deixar ceibes, ao azar, libre-albedrío solitario?

Téñoche medo.

Non, non a ti.

Teño medo a atoparte

e que ti me atopes a min.

Outra vez.

2 P.

2010-12-16T23:17:00.003+01:00

Sin mirar.

Por favor.

Anmerkung

2010-12-08T16:37:00.002+01:00

Ás veces pregúntome por que me descubro pensando en pasado. En serio, non me acabo de crer que isto sexa todo. Isto, si, o presente, o que hai.

Sei que cando pasen os anos non me poderei lembrar deste momento, seguramente. Será difícil lembralo, porque apenas hai nada que mo faga recordar.

En serio?

Penso e tomo referencias pasadas, aburridas, invivibles outra vez.

E sería divertido poder arrincalas, como se fai nun caderno, arrincar as follas, unha a unha, as follas que non che gustan, as mal debuxadas, as mal escritas, as que prefires enrugar e tirar a estirar e borrar, as que non merecen a pena. E fas unha nova portada, déixalo en branco. Está novo, velo? Que ben.

Pero non podes facer iso. Porque aquí, arrincar as páxinas sería tirarse da pel, dos pelos. Sería quitarte os ollos. Cando tires as tapas, quedarás sen corazón.

Non é que sexa imposible. É... doloroso, tanto como difícil.

E ti es o que es polo teu caderno.

Que levas nel?

Pity Harbour VI (far away from home)

2010-11-28T20:40:00.004+01:00

Custa comezar. Non é sinxelo saír do ovo, non mirar atrás e non saber que vén a continuación.

- Que que fago en Londres? Pois voucho contar, non sei como, porque nin eu mesma o sei, pero heino de facer.

Estou aquí porque son maior de idade e xa non podo estar no meu país. Non son de lonxe, só un país veciño. Pero non teño familia e tampouco cartos, así que, seguindo as indicacións dun testamento dunha tía, estudo unha carreira que non me gusta e vivo nunha residencia que detesto, e todo nun clima de nubes e descoñecemento.

E todo porque é así a única maneira que teño para vivir. Porque se o seu avogado me ve licenciada, poderei cobrar o que me deixou a min e a meus pais e seguir coa pouca vida que tiña antes.

- Vaites...

- Xa.

Dinme conta de que non me custaba tanto abrirme con ela como co resto da xente. Ademais, falaba o meu idioma, cousa que aquí valoraba bastante. Sentíame menos soa se facía así.

- E...

- O de meus pais prefiro contarcho outro día.

- Non... bueno, como queiras, pero non che preguntaba por iso.

- E entón, que querías?

- Se che apetecía tomar outra caña.

- Si; grazas, Susan.

Pity Harbour V (far away from home)

2010-11-23T12:36:00.004+01:00

- Paulina!

Mirou cara arriba.

- Aquí non me chamo así. Son Susan.

- Pois ben que respondes... Paulina Susan...

- Dime.

Fitouno de arriba a abaixo, analizándoo e escrutándoo cunha mirada fría. Viu os seus ollos grises de nórdico baixo o ceo nubrado daquel paisaxe londinense.

- Que fas aquí?

- Iso non é cousa túa.

- Todo o que fagas fóra da residencia é cousa miña.

- Olvídame, si?

- Tranquila, muller, tampouco che vou facer nada...

- Máis che vale.

- ... ou si.

Virou sobre si mesma e el colleuna do brazo. Achegouna con forza cara si e puxo as súas caras xuntas...

- Coidadiño con ese tono... que se estás aquí é grazas a min.

- Sóltame.

Díxoo tranquila, fríamente, fóra da loucura arroutadora que manexaba o seu adversario.

Soltouna.

- Ata outra, Paulina! -soltou con retintín.

Viuno alonxarse.

Que fulano este...

- Que che den -bisbou paseniño.

Be water, my friend. (!?)

2010-11-10T00:29:00.004+01:00

Hai días cruzados, días grises e escuros que nos dan que pensar, que nos disgustan e amargan, que nos fan febles e sensibles, ou nos encirran nunha coraza que nos negamos a abrir, ata que sae a tormenta.

Hai días que sacan o peor de nós, e días que nos fan dubidar do que estabamos tan segur@s. "De verdade é iso o que eu quero? É isto o que eu merezo? Debería optar a máis?..."

E así, seguidamente, varias veces, pensamos no trabucad@s que estamos, no decepcionad@s, no desleixad@s de nós mesm@s, que nos fomos levando, que nos deixamos arrastrar polo río das nosas vidas.

Pero aínda non vimos o mar e non podemos xulgar.

Porque nin todos os ríos son grandes cando nacen, nin están cheos de troitas, nin están limpos e son amplos...

E porque uns levan a fama, e outros, a auga.

Pity Harbour IV (far away from home)

2010-10-28T22:21:00.002+02:00

Daba igual o que fixera. Podería subirme á mesa e daría igual o que berrara, non me ía escoitar.

Agora ben, esta vez era diferente. Cada vez que me miraba tentaba achar algo na miña cara.

E tan diferente que era que nin eu estaba segura de que o ía atopar.

Cando espertei pola mañá, vin que tiña o escritorio convertido nun vertedoiro municipal. Notaba o estómago baleiro e, á vez, repleto de nada.

Porque había case un día que non comía nada.

Era sábado e a choiva petoume na fiestra, como de costume. Fóra, xa estaba anoitecendo, e unha néboa fina coma unha capa de auga acariñou a superficie do río. Unha fiada de luces se estendían nas súas beiras, e xuntas facían o camiño.

Espinme e púxenme un polar por enriba. Estábase ben así, só coa roupa interior e un polar.

Sentei diante da mesa e acendín un pitillo mediado que tiña no cinseiro. Era unha mala costume, pero como todo o que rodeaba a miña vida ultimamente. Era todo escuro.

Afortunadamente, era sábado, e iso permitíame certo grado de liberdade.

E soñar era gratis.

Fumei en silencio, ouvindo o vento das sete da tarde. Xa era de noite. Tétrico e espantoso.

A maioría dos meus compañeiros de clase estarían agora mesmo estudando, ou bebendo cervexa.

Eu, pola contra, vagaba os sendeiros do día despois de atiborrarse a destiladas e coñecer sabores alleos. Eles non sabían nada de min, eu nada deles. Tampouco me interesaba.

Lembrei a primeira vez que chegara á cidade. Era de día, e estaba nubrado, como de cotío. Ela foi a primeira persoa coa que me vin. Iso cambiouno todo.

Que estaría a facer agora mesmo?

Pity Harbour III (far away from home)

2010-10-25T23:11:00.004+02:00

Cheguei á casa soa, e coa alma á altura dos nocellos.

Iso era bastante; os tacóns estábanme matando.

Non sabía se fora o alcol ou o ambiente que traía pegado á pel, mais...

descalceime. E a plaqueta estaba tan fría que pensei que me ía morder os pés.

Entrei á habitación e tireime enriba da cama. Non quería pensar no que fixera, porque daba igual; xa estaba feito.

Non podía deixar de pensar nela.

Susan.

Pity Harbour II (far away from home)

2010-10-12T00:58:00.004+02:00

Entrei naquel local escuro e malposto, setenteiro e sucio, o suficientemente noxento para facerme sentir ben naquela noite chuviosa. Necesitaba algo de ruído, alcol e fume para poder, digamos, renacer das cinsas. Escurecer de noite para que a mañá fose clara bastante.

Sempre hai segredos que esconder, dixérame aquela tarde. E coma sempre, deixoume tan descolocada que non souben que contestarlle, así que lle respondín como de costume: co meu silencio.

Creo que me quedo tanto tempo calada porque, en lugar de falar, penso. E daquela pronuncio en voz queda o que non son capaz de emitir ao aire.

Tampouco é vital que lle importe a ela, pensei para min. Pero doíame que non me fixera máis caso do que me facía, así que aquela noite era preciso romperme as medias e acabar coa boca noxenta, seca do alcol e húmida dos bicos non desexados que me pedían aquelas bestas en celo. Aquelo era coma matarse, pero lentamente, sen medo nin prexuízos. Era unha morte doce, silente e agaldrumada, libre de pensamentos e carnal, amental e froito de paixóns terrenais, humanas e banais.

Non ía comigo, pero precisaba facelo. Demasiada orde volveríame caótica.

Susto (na noite)

2010-09-29T01:58:00.005+02:00

Creban os témpanos, os tímpanos estralan polo temperamento salvaxe. Algo que se rompe, que escacha.

Mil pedazos que esvaran pola aba do monte.

Un soño partido en dous, dous nosos soños unidos nun mesmo.

Semella que non é o mesmo que semella. E se se mella, que se melle, que se rompa, que crebe, que parta, que escache, que esgace e esgarre e que volva empezar.

Not easy, not an essay.

2010-09-26T20:13:00.005+02:00

Deberías ter máis coidado. Entendo que non che guste desfacerte de nada, de absolutamente nada. Podo entendelo, porque esa persoa, ese obxecto, tiveron para ti un gran significado nalgún momento anterior.

Mais agora toca dicir adeus.

E ti precisas un empurrón, algo que che diga que fas o correcto, que non perdes, senón que pode que gañes moito. Dende liberdade a espazo.

Pero para ti iso quere dicir que nunca máis vas poder mirarlle aos ollos coma antes, que nunca máis collerás ese obxecto na man. Nunca.

Nunca é unha palabra moi negra e moi negativa.

Nunca, nunca, nunca, nunca.

Resulta máis fácil abrir a porta que pechala. Na maioría dos casos é así, pero...

Pechar a porta é un momento. Non é fácil, pero só é ese momento. En canto saes, rematou.

Acabouse.

Non é sinxelo, pero alomenos, é curto.

Qu'est-ce que c'est?

2010-09-13T23:03:00.003+02:00

Camiña por un sendeiro de ilusións e esperanzas. Un camiño de soños, de ganas de vivir e pulo para facer todo o que estea diante. Mentres teña forzas, seguirá nesa liña, loitando, abrindo portas por continuar.

Nesta guerra só se perde, ninguén gaña, ninguén se leva a garantía de saír para non voltar.

Ela loita, con unllas e dentes, por seguir, por saír.

Aínda que eses papeis lle sigan berrando o que suceda.

Autopista que rodar, sen pensar, só persegue os sinais.

Ata que a noite te envolve coa súa ausencia de luz e só te ves ti.

E te descubres cravada nun asento, mirando unha pantalla sen sentido.

E te das conta.

Then, you realize what's it.

It's...

Pity Harbour (far away from home)

2010-08-29T00:58:00.005+02:00

- Non lle gustabas. Olvídate, nena. Só eran un par de tetas na cama. Bueno, eras. Ti.

Calei cando me dixo esta súbita verdade.

Deixou o cigarro no cinseiro (maldito hábito) e espirou o fume gris. Colleu a taza de café pola asa a apurouno.

Quedeime mirando a súa camiseta de cor violeta, tan intensa coma ela. Deuse conta e sorriume. Gustáballe tanto ser o centro de atención que evitaba camuflarse de calquera modo posible, ao contrario ca min. Ela sabíase especial, e queríao demostrar, incluso a aquelas persoas que non a coñecían. Era intensa e profunda, e sumamente intelixente para as relacións sociais e os sentimentos.

- Eh, e esa cara?- soltoume.

- Non, nada...

- Mira, nena (outra vez, ese nome?), coñézote, coñézote mellor do que ti a min, e non penses, que é malo. Vas morrer diso.

- Ninguén morre diso.

- De pensar? Non, pero de facer algo pensado, si.

Calei outra vez. Non me caía ben, pero era a única rapaza naquela maldita residencia á que fun parar. Todo homes, e dos fuxidíos; quitando tres ou catro, o resto nin miraban para a cara. Lembreime do primeiro día, cando fun á biblioteca, e non sei se me sorprendeu máis o antiga que era ou que estaban todos alí, e cun xersei granate ou verde escuro.

Non, Paulina non me caía nada ben, pero ela era moi forte, moito máis do que eu nunca fun e dábame forzas para sobrevivir.

- Veña, imos.

Saímos do tugurio (non chegaba ao nivel de cafetería) e cubriunos a nubrada capota do ceo londinense.

Aquel ceo era coma estar na casa.

Polo demais, había de morrer.

Hard & Sharp

2010-08-16T12:51:00.002+02:00

Para un momento e pensa.

Imaxina que sabes que nun periodo de tempo máis ou menos curto vas a deixar de existir. Vas a deixar de ser ti.

Que?

Un trago amargo que a ninguén lle senta ben. É cando máis te das conta das ganas de vivir que tes, e do pouco que che queda para deixar de facelo.

Amárraste á vida con unllas e dentes.

E que?

Cada solpor que ves é un día menos de vida. Mentres uns buscan o mañá, ansían que pase o día de hoxe, a época, a semana... ti agardas que nunca pase, que cada segundo dure unha hora, e así poder seguir respirando por uns anos máis.

Por que diso se trata, non? De respirar, de que o sangue siga fluíndo, de que o corazón continúe latendo e poidas ver e ouvir.

Agora imaxina que non es ti, que é un ser querido.

Que asco de vida. A quen se lle ocorreu esta broma pesada? Quen se propuxo facernos esta putada?

Que asco.

Que pena.

Que soidade.

Que sensación de impotencia, por querer aliviar a dor e non poder facer nada.

Nada.

Non falamos de ti, falamos da xente á que queres e que está a sufrir.

E ti non podes facer nada, salvo estar aí, e aguantar o tipo. Agardar a que todo chegue.

Maldita sexa, non hai nada.

"Nada, non hai nada", repíteste.

Aguantar.

Non existe aínda nada para soportar o sufrimento.

Esa sensación que queima, que se leva dentro do corpo, que arrinca en nós o agochado.

Tranquil@, é unha situación hipotética.

Mais para outras persoas, é o único que hai.

Nada, e aguantar.

Máis nada.

O soño de toda noite de verán

2010-07-26T00:19:00.004+02:00

Lonxe, lonxe, no medio do monte, máis aló do río, debátense as árbores coas lavaradas que se erguen do solo, rechamantes linguas de lume e fume que levan a cinsa nas gorxas.

Mais desta banda do río, coa fiestra aberta, o aire entra e sae coa liberdade dun paxaro, que avanza na noite no seu mar de arume. Leva consigo o aroma das flores secas, do aire quente e fresco á vez, do Sol da tarde e o azul da mañá. Trae o cheiro a herba seca, a paseos entre o lusco e fusco, a novelas nas que durmir, soñar e espertarse.

Sinto o aire entrar pola porta e metérseme entre os dedos dos pés. Vai e vén, vai e vén, coma un tren que non dorme nin na máis escura das noites.

Se eu fose unha noite de verán, querería ser esta.

Desviación

2010-06-02T23:45:00.000+02:00

“Mi habitación huele a café. Me encanta ese olor, tostado, oscuro, caliente. Huele a hogar, a sinceridad, madurez y cariño. No me recuerda a casa; no obstante, me dice que es un lugar acogedor. Es una sensación acogedora.

También tengo un tic en la nariz. No es un tic, sino más bien una palpitación nerviosa, un descontrol bajo la piel. Lo peor es su posición, y eso hace que sea tan molesto.”

Deixei o libro na mesa e quedei quieta. Non debería estar lendo, iso é certo, debería estar estudando, como a esta época se corresponde. Pero a quen lle vén mal un descanso? Un libro insulso coma aquel merecía a pena. Nese momento merecía a pena case todo. Recalco o de case, porque fai que a palabra “todo” teña sentido. Non o é todo, é tan só unha parte. Grande, si, practicamente completa, pero só unha parte. A outra, a máis pequena, non merece a pena. É ínfimo, mais converte a plenitude nunha palabra inexacta.

Tanto ten.

Sempre me gustou o verán. O sol, a praia... non debería dicilo, pero o feito de vivir preto do mar faino todo máis... sensible? Non, non debería dicilo, a xente de interior tamén ten verán! O que sucede é que o asocio todo a el, é unha referencia por e para. Unha boa referencia. Como un marcapáxinas, que vai guiando a lectura ao longo dun libro. Pero é certo que sempre me gustou o verán, e si, mellor con mar. Coido que dá oportunidades que outros non. Oportunidades, pasos na vida, ocasións e probabilidades.

O outro día estiven mirando como se poñía o Sol. Precioso. Sen dúbida, unha das mellores cousas que hai no mundo, unha posta de Sol. E tamén pensei que só hai tres cousas na vida que preciso para seguir vivindo (ademais de certos bens materiais): saúde, a primeira, por ser determinante (fóra tópicos); un motivo para levantarse cada día, algo que perder cada mañá; e algo gañado antes de ir durmir. E que non falte o apoio moral. E a xente.

Son demasiadas cousas, non nos enganemos. Estamos vivas e vivos por un montón de factores, externos, internos, morais, científicos… eu que sei! Factores, con causas e consecuencias, que delimitan feitos e ilusións, reaccións químicas e dogmas irracionais. Somos complexos, e que alguén se atreva a negalo! Non obstante, o feito de estar aquí é moi simple. Simple demais. E si, refírome ao feito, á “maxia” (non debería dicilo) de aparecer. De aparecer na face da Terra como o que somos, seres vivos, animais, vertebrados. Algúns, ata racionais. Simple, si. Pero infinitamente complexo. Como é que seguimos aquí? Porque estar, estamos.

Gústame o verán. E o mar. E o café. Bueno, máis ben o aroma. O sabor é… amargo.

Tamén me gusta ler. E escribir. Moito. Moitísimo.

E si, penso que o mar cambia as cousas.

Quero entender ao ser humano. Cada persoa, cada elemento. É imposible, si, pero quero facelo. O simple feito de ser unha utopía faino atractivo e un reto. Non o vou conseguir, pero quero intentalo. Entender, comprender, escoitar. Cambiar o mundo, aínda que hai tempo que iso non pode ocorrer. Estamos perdidos. Pero tampouco importa moito.

Quixera, do mesmo xeito, poder escribir un libro, rematalo, facelo real.

Pero, para empezar, só sei rematar este escrito cun punto.

E vouno facer a continuación.

Even Lost.

2010-05-25T14:44:00.003+02:00

Ben.

Chegado a este punto hei de recoñecer unha cousa: endexamais pensei que neste blog chegaría a comentar unha serie de televisión. Pero "Perdidos" cambiou a miña vida, ou, polo menos, iso é o que creo neste momento.

Todo comezou no pasado mes de decembro, como por parvada, cando comecei a ver a serie, dende a primeira tempada. O tema inicial -un accidente de avión sobre unha illa do Pacífico- mantívome coa ilusión dende os primeiros minutos. O argumento era moi interesante, e foise desenvolvendo con moitos personaxes, ingredientes e temas curiosos que foron engrandecendo a trama, ata o punto de sacarmos teorías que xustificaran todas e cada unha das cousas que ían sucedendo. Falo en plural, con respecto e cariño para tod@s @s fans da serie. Non son a máis indicada para falar, dado que soamente me mantiven "en antena" (ou en liña) durante 5 escasos meses, en comparación con persoas que estiveron polo menos 6 anos pendentes. Mais falo dende a máxima profunda admiración polos guionistas que foron elaborando unha serie con senso e traballo durante cinco tempadas. Digo cinco porque a última -e, por desgraza, derradeira- non foi o que, posiblemente, moit@s agardabamos. Aínda así, tiveron lugar diversos capítulos que procuraban explicar certos aspectos da trama.

Agora podería pasar a comentar mil e unha cousas, pero voume limitar aos últimos dous capítulos. Para min foron emocionantes (máis o penúltimo que o último, quizais por aquela esperanza de que todo cadrara) e lacrimóxenos, emotivos e agardados. Quizais demasiado, e iso provocou que non atoparamos senso: Que sucedeu? Onde quedaron? Realmente tivo lugar? Como se relacionan? Que é a illa? Que ten de especial? Como chegaron os primeiros habitantes? Como a descubriron? Por que foron os personaxes centrais a parar nela?

Sen dúbida, e persoalmente, o último capítulo podería ser un epílogo máis que o final dunha serie que se cobrou moitos minutos das nosas vidas dos últimos meses, ou anos, e que agora deixa certos enigmas, cun estraño sabor de boca entre salgado e amargo, pero non doce, porque non creo que estea todo completamente explicado, e menos se se trata dende unha perspectiva científica, onde cada cousa ten o seu por que, e os dogmas ilóxicos non teñen cabida. Podo decir que me sinto, aínda, perdida.

A pesar disto, considero que a serie é boa, e tardará anos en ser igualada, xa non digamos superada. Por unha parte, encantaríame que isto sucedera, xa que agora sinto un vacío interior que non sei como encher; pero, por outra parte, considerala unha das mellores series da televisión faina ser máis que especial.

De todos os xeitos, quero agradecer a aquelas persoas que me fixeron introducirme na serie, e aos guionistas, actrices, actores e todo o persoal que conseguiu que pasáramos tan bos momentos, disfrutando en cada instante, cada fotograma, cada sentimento, personaxe e enfoque que nos outorgaron.

Que queden os mellores momentos: http://www.youtube.com/watch?v=1RhriAN7jME

Le Chemin, chèrie.

2010-05-19T19:46:00.007+02:00

Recordo aquel día como se fose a semana pasada.

Era unha mañá de maio calquera, na que o aire deixaba entrever un posible día de calor. Xa había semanas que o vento da primavera barrera coas neves invernais para podermos disfrutar do bo tempo.

Así, pois, saín da casa pensando no sono que tiña, no día que me agardaba, nas musarañas que podía coller ao terme levantado ás sete e pico. O reloxo non marcaba máis que as oito e non había moita xente na rúa. Sen dúbida, se non fora polo feito de madrugar, sería un dos momentos máis felices do día: sentirse privilexiada de respirar o primeiro aire da mañá.

Podería contar como eran as rúas, pero, xa digo, era un día como outro calquera e non me fixei en nada, porque todo era como sempre. A xente con sono, estudantes, persoas traxeadas, traballadores, rapaces; a panadería co seu doce cheiro, a copistería, cos múltiples xornais (eu acostumaba a aminorar a velocidade do meu paso cando pasaba por diante), os escaparates das tendas aínda pechadas, as cafeterías que estaban a abrir...

Era xoves. Si, diso tamén me lembro, porque era o último día que tiña clase naquela semana. Aquilo significaba ter unha fin de semana máis grande, máis aproveitable... a fin do curso estábase a achegar e había que aproveitar as horas, xa non digo os días.

Camiño da facultade dinme conta de que non levaba o reloxo. Pero un despiste teno calquera.

Entrei pola porta e camiñei cara a clase. Aquel curso non tiña que subir escaleiras para poder chegar á aula, e iso sempre se agradece a primeira hora.

- Bos días!

- Ola!

Un día calquera, diría eu.

Mal o sabía.

Mal o sabiamos.

Good luck, Bad Boy

2010-05-15T22:49:00.002+02:00

Hai xa moito tempo que levas agardando por algo bo, pero algo bo de verdade. Algo que te deixe coa boca aberta e rompa esta rutina pegañenta que te rodea, penetrante e impenetrable, que fai de todo o que fas o mesmo, tan simple, o de sempre.

Daste conta de que o que te paraliza é o medo a ser ti mesmo e a actuar en consecuencia?

Canso. Aburrido.

E quéixaste? quéixaste ti?

Daste conta de que a sorte está sempre do teu lado mentres non se demostre o contario?

Só iso: Good luck, Bad Boy.

Comprenssion

2010-05-06T15:41:00.006+02:00

A xente anda tola. E quero dicir que nada é o que parece, vivimos de estereotipos, apariencias, falsidades e máscaras anti-realidade que nos converten en marionetas de nós mesmos. De tanto querernos facer especiais acabamos facendo igual que os demais. E de tanto fuxir desa imaxe que nos dan os demais, creamos outra, coa que defendernos, sentirnos superiores ante os ataques que nos proporcionan o resto de seres humanos que conviven entre nós. (Creo que o termo "ser humano" abarca a moitas criaturas terrestres...)

De querer saír de tópicos, caemos noutros, nun círculo pechado que só se abre cando nos damos conta de todo, abrimos os ollos, respiramos profundamente e somos nós mesmos. Por un intre, un segundo, somos nós. En plena natureza, a esencia mesma do ser. Sen enganos, sen mentiras, sen máscaras. (Estás a imaxinalo?) En silencio. Veste en silencio porque un dos maiores agresores de hoxe en día é o balbordo, o ruído, a tormenta, o furacán que nos devora diariamente e nos consome de maneira incisiva, sen cautela, minuto a minuto, ata facer de nós o que poidamos aguantalo. Ou ata que non podemos máis. E de novo o silencio, o Silencio.

Olvidámonos da nosa experiencia humana, do feito de "estar mal" e necesitar comprensión, silencio e reflexión, e machacamos, machacamos, machacamos; pasamos por enriba de todo, de todas e todos e non nos paramos un segundo a pensar.

O pensamento sincero é libre, ceibe, puro e inocente; é o último resto que queda do que fomos un día hai anos, que soñabamos con ser algo que, quizais, non somos agora.

Pregúntate por qué.

E por qué fas o que fas, e por que te sentes tan ben cando ves ao teu veciño fracasar.

Doce sabor da amarga ledicia (XI)

2010-04-30T00:03:00.005+02:00

Si, fun tomar o café con ela.

Chamoume un día, ás 5 da tarde, con voz queda e seca. Non quixo explicacións; eu tampouco llas din. Notábase cortada, incómoda.

E non debería ter ido. Porque agora non podo deixar de pensar nela, nos seus ollos, no seu cabelo.

Un erro máis a botar enriba.

Debería terme dado conta. Pero o de hoxe só foi unha anécdota máis para contar. Non era nada.

Agora xa tanto ten. A vida segue. E non quero pensar atrás.

Contoume que se ía mudar á capital a mediados de verán, para poder acostumarse ao novo traballo e á cidade.

Tamén me din conta de que está embarazada.

E moi cambiada. Non é a muller da que me... Non era a que eu coñecía.

Mais agora tanto ten.

Só un punto. Só, para esta agonía, para este sinvivir.

Non quero unha traxedia. Non quero un final.

"Esa" sempre é unha saída posible. Abandonar, derrotarse, rendirse, caer. Un camiño paralelo que nos acompaña ao longo da vida.

E non vou tomar esa saída.

Nunca me gustaron as cousas fáciles.

Nunca quixen perder. A ninguén lle gusta perder e non todo o mundo sabe gañar.

Quero gañar. Quero gañar para poder velo, sentilo, de novo.

Gañar.

Pero hoxe non será...

Que como me sinto?

Pois estou feliz. Estou, ou debería estalo, porque conseguín o que quixen: vela.

Pero non o estou. Debería estalo e non o estou.

A ledicia ten algo amargo no seu sabor doce que nos frena antes de acelerar.

Para non esnafrarnos? Por medo? Por...?

Quen o sabe.

A esencia humana ben pode selo. Podemos ser felicidade, luz. Cun final acre.

Tanto ten. Doce sabor dunha amarga ledicia é o que me queda por vivir.

O que nos queda por vivir.

Lugar de ningures, finais de abril do 2010.

(Pode continuar... ou non)

Doce sabor da amarga ledicia (X)

2010-04-22T19:54:00.006+02:00

Era máis fácil botarlle as culpas ao estrés, ás hormonas, á mala leche heredada ou ao tempo (que este ano non deixa de chover)

Que fácil era ser pequeno. Que sinxelo ver chover estando na casa quentiño.

Que simple cambiar de canle se vén unha película de medo.

Que difícil tomar decisións. Que complicado se fai cando non atopas apoio bastante, cando todo recae sobre ti e sentes que non fuches capaz de cumprir o que te prometiches. Aínda que o puxeras todo pola túa parte, non o fixeches.

E pode que non o fagas. E que non o fagas nunca.

Que difícil saber cando unha decisión é ben tomada e o está durante moito tempo. Porque non sabemos ata que punto as nosas decisións nos afectan. E por canto tempo.

Que vai ser de nós? Que vai ser de min? De ti?

Que sucede se nalgún punto do camiño me trabuquei? Que pasa cando tomas o desvío equivocado? Cando pensaches que era o correcto e xa non podes ver todo tan claro?

Tartaruga.

Ademais de lento, estaba comezando a esconderme baixo unha cuncha.

S.; Lugar de ningures, abril do 2010.

(continuará)

Doce sabor da amarga ledicia (IX)

2010-04-20T15:17:00.003+02:00

- Isto... isto pode ser algo difícil... non sei como dicircho...

- ...

- Non dis nada?

- ...

- Bueno... non sei... a ver... os meus sentimentos cambiaron e creo que as cousas non eran como antes... e que creo que é mellor que o deixemos porque xa non sinto o de antes...

- ...

- Pois... vale.

******

- E lisquei. Lisquei dalí, cheo de rabia por non saber que dicir e coñecendo que isto ía pasar. Porque o sabía. Pode que ela non o saiba, pero vaino saber. Dios! que pasou?

- Tranquilo.

- Non! como vou estar tranquilo? Isto... isto... non, non podo... como puido ter... como? como foi capaz de facelo? por que? Non...

- Vou para aí.

- Non veñas... eh! eh?... merda.

Inma xa colgara.

******

Non era que non soubera mirar cara outro lado. Sabía, podía. Pero a falta facía que as cousas se rebelaran dos seus asentamentos normais e...

- Non sabes que ganas teño de que pase esta fase, de que pase algo!

- Sempre queremos ver o final, sempre queremos chegar antes... sabes que o final decepciona?

- Si... seino, sempre perdemos, sempre a escuridade. Pero agora non veño a luz claramente... só sei que está aí porque podo ver a miña sombra, pero non porque a vexo directamente.

- Xa... queres ser capaz de darte a volta e saber que a luz está aí, non? Saber que a vas ver, que non é unha ilusión túa, que existe.

- Si, Iria, si. Exacto.

- Pero Santi, que queres facer? que vas facer? por ignorar o teu presente non vas a chegar antes a vela. Ti queres que alguén te empuxe a darte a volta para vela.

- ...

- Si.

- Si, vale.

- Non pensarás que ela estará esperando por ti...

- Non. Pero tomar un café non significa nada.

(continuará)

Doce sabor da amarga ledicia (VIII)

2010-04-16T23:10:00.002+02:00

Rosaura.

Decidín marchar cedo, dez minutos antes para evitar o tráfico das oito e media.

O coche ía suave, xa non era novo, e parei no primeiro semáforo da rúa. Apenas vin a xente, nin luces encendidas nos edificios. Encendín a radio, e os últimos acordes dunha de Joaquín Sabina inundaban o coche, deixando ese sabor melancólico e pausado.

O semáforo cambiou a verde, e arrinquei. Rematou a canción e comezou outra, en inglés, lenta e romántica, polo que se lle podía atender. E lembreime daquel doce momento, onte, con Xoán.

Cheguei a traballar e mirei o correo. Coma sempre, un mail del... que detallista este home!

Ruliña! xa cheguei a casa... jajaja, que raro que che escriba, eh? Como sempre, lembreime de ti, e da tarde que pasamos. Encantábame o perfume que levabas hoxe. E tamén estabas moi guapa... paseino moi ben. Quérote un montón e non son capaz de agardar a que chegue mañá. Mil bicos miña nena.

Respondinlle, e comezara a escribir cando me chegou un fax. Bueno, para sermos exactos, eran dous...

Querida Rosaura: moito me custou decidir isto, pero quero verte. Despois de tantos anos, seguro que has de estar cambiadísima. Gustaríame quedar contigo e falar, se che parece ben... Chámame, ao traballo, é o mesmo que o fax. Un abrazo, S.

Non. Aquel día eu non contaba con isto.

O outro fax falaba dunha reunión entre departamentos ao día seguinte pola tarde, a primeira hora. Tería que aprazar o xantar con Xoán...

Pero en serio, en que estaba a pensar este? Xa pasaran dez anos daquilo, que máis daba agora? que máis daba agora o que sucedera? Eramos cativos, nenos, adolescentes, e que? Non... non.

Rompín o folio en mil anacos e guindeino, lonxe, á papeleira.

Logo, continuei escribíndolle a Xoán, pero quedara sen verbas.

(continuará)

Doce sabor da amarga ledicia (VI)

2010-04-12T15:59:00.004+02:00

A barba estaba cada día máis resistente. Era o primeiro sinal de que deixara de ser un cativo había tempo.

E, non obstante, seguía pensando que tiña 15 anos.

Erguérase aquela mañá de abril pensando no cedo que era, no día que o esperaba e na monotonía do mesmo. Que facer para loitar contra ela? Que facer cando pouco sentes por que loitar? Non había adrenalina, non había motivos, non había loucuras coas que soñar, nin luces polas que sorrir, nin dor polo que chorar cada noite. Que vida máis baleira.

Había días -grises, soleados, chuviosos, calurosos- nos que desexaba fuxir de si mesmo; non morrer, nada que ver, pero si fuxir, saír, sentir, vivir.

Angustia era o que o sentía. Angustia de estar no seu propio corpo. E que desgracia sentirse así cando había problemas maiores polos que preocuparse, e condenas peores no mundo que ter dúas pernas, poder falar, ver, oír, comer e vivir por si mesmo.

No fondo era perfecto ser el.

Só que el non quería ser el.

Non era que quixera ser outra persoa, era que... non se sentía ben consigo mesmo, sentíase lonxe de alcanzar a felicidade, sentíase lonse, moi lonxe.

Un novo día comezaba, e con el, algo do de sempre e nada novo.

(continuará)

Doce sabor da amarga ledicia (V)

2010-04-11T13:15:00.003+02:00

(inciso)

Querida Rosaura:

Sei que hai moito que non che escribo, e pídoche perdón por iso. Hai moito tempo que non sei nada de ti, e non nos falamos, nin nos chamamos. De feito, borrei o teu número da axenda hai moito tempo, pero quizais ti si tiñas o meu...

De todos os xeitos, iso xa non importa. Pasaron meses dende a última vez que nos vimos, e sorprendeume que te alarmaras cando te mirei á cara. As cousas, querida, xa non son como antes. Son tan diferentes que me sorprendo a min mesmo cando sei que non vas recibir esta carta, porque, de non saber de ti, nin quero lembrar onde vives. Podería chegar sen saber sequera o nome da rúa -a pesar de que si o sei-, pero os mil detalles que ocuparon a miña cabeza borráronse coas nubes do outono, e todo chegou á súa fin.

As cousas están moi cambiadas. Agora falo en xeral, non de ti e de min. A xente que máis me rodeaba xa non me recoñece, non queren saber nada de min, nin eu deles. Que nos pasou? Que me pasou? Non o sei, simplemente foi un cambio radical, foi un esquinazo a todo aquilo que non quería, que non podía soportar, e sucedeu. Todo variou. Ata o punto en que máis dunha vez me sentín perdido. E, ás veces, aínda preciso pararme a pensar para sabelo.

Non sei para que che escribo cando sei que non me escoitas, sei que non me les e sei que non che importo. Simplemente, o outro día tiven un soño no que recordaba o amigos que éramos antes de que pasara nada. E estaba ben. Todo estaba ben, era cómodo.

Agora? agora nin alcanzo a comprender cousas que fixen. Pero que máis me ten? que máis me da o que digan, o que pensen, o que deliberen, o que razonen, o que busquen e reflexionen acerca do que fixen, acerca do que fago? Que máis me da que os que están agora sexan perfectos traidores, e os anteriores, aínda peores? Que me pode importar o que eles crean do meu pasado, do meu presente, se non entenden nada, se non son eu, se non son capaces de alcanzar a comprender a magnitude de todo e de nada?

Só sei que nunca estiven mellor, a pesar de que aínda non fun capaz de encher o oco que ti, Rose, deixaches. O mellor de todo é que isto non o vas saber xamais, a pesar de dirixirme a ti. Gustaríame que reflexionaras acerca disto, pero ese é un, entre outros moitos, desexo que non verá alcanzado.

Unha aperta moi forte, e unha aperta de mans para que saibas que eu si que estiven aí ata o último día, e dende o primeiro, xunto a ti.

Fdo. S.

(continuará)

Doce sabor da amarga ledicia (IV)

2010-04-07T23:54:00.002+02:00

Tras o amargo trago de saliva, continuou o camiño, sen mirar por enriba dos ombros. O vento dáballe na face pero non o molestou; sentiuno como un presentimento positivo, un momento de película fantaseiro, un alegato ao videoclip e unha ilusión que viaxaba no vento pintada de ningunha cor.

Había algo no aire daquela tarde que invitaba a camiñar nos xardíns, cheirar a herba recén cortada, saborear a calor do Sol e soñar con ver as estrelas. Era unha ilusión non escrita, era un pensamento vagabundo, un suspiro en silencio.

Unha horterada escrita con palabras bonitas, como calquera.

E que máis daba.

Había algo no aire, e iso era todo o que S. sabía.

(continuará)

Doce sabor da amarga ledicia (III)

2010-04-06T23:05:00.003+02:00

Era un baleiro existencial, un non, un frío interior. Loitaba consigo mesmo para deixalo ir e acostumarse á sensación, mais había unha parte del que non toleraba esa incapacidade para sentir. E realmente percibíase baleiro.

Fuxía do Tempo coma quen foxe da tormenta ou dunha ola do mar, fuxía do medo a si mesmo, do medo a sentir, do medo a ter medo. Moi intelixente, pero tamén inútil. Todo -pensaba- o que o levara a aquela situación de inseguridade era o medo ás pantasmas, o medo a ver cousas que había xa por temor a non poder velas máis.

Todos os días, e non era a primeira vez, sentía unha confusión que nin sequera podía solucionar durmindo, pois canto máis durmía, máis posibilidades había de que o seu subconsciente se revolvera na súa contra.

Aquela mañá, as rúas estaban grises no chan e brancas no ceo. Non facía frío, pero si notou o aire fresco da humidade do lugar nas meixelas. Meteu as mans nos bolsillos -na dereita, sempre un pano- e botouse a camiñar cun rumbo fixo nos pés, pero infinito na mente. Nela, un episodio pasado como se dunha novela se tratase. Non era unha novela, eran simples recordos que o frío da mañá extraía do fondo da súa memoria.

O peor de todo era que non valían para nada máis que para refrescar ideas estúpidas e momentos agobiantes.

E así, día tras día, transcurría cun pé diante doutro S., que, cansado de buscar, decidiu deixarse levar para atoparse.

(continuará)

Doce sabor da amarga ledicia (II)

2010-04-03T15:44:00.006+02:00

Agora xa, S. cría que o sabía.

Crise. Estaba en crise consigo mesmo.

Había ben tempo que esa idea rondaba pola súa cabeza. As cousas non cadraban: a xente, o seu propio comportamento, estados de ánimo... non había forzas, non había motivos. Coñecía perfectamente o camiño a seguir, mais pensaba que había outros sinais, outros desvíos presentes, e nada quería perder, pero tampouco quería desmarcarse para poder comprobalo.

Que complicado.

Que fácil seguir o camiño e que difícil saber facelo con certeza.

Hai anos xa lle pasara o mesmo. Pero qué máis dá iso; o que precisaba S. era unha ruptura total, non quería continuar a rutina que o asolaba dende os últimos meses, mais tampouco sabía cómo facelo. Quería estar fóra da xente, pero non é sinxelo logo volver, como se nada houbese pasado.

A xente. Outro capítulo escrito a lápis.

Estaba claro que non todos eran iguais. Había xente que o podía entender, xente que finxía facelo e outros que simplemente se aseguraban de facer entender que non querían comprendelo.

Por sorte, esta vez contaba coa presencia da xente sen preguntalo ou pararse a pensalo. De algunha xente, para sermos exactos.

(continuará)

Doce sabor da amarga ledicia

2010-04-02T00:05:00.004+02:00

Días como estes só pensaba en meterse na cama e olvidar todo o que fixera. Xa nada tiña sentido, e a súa existencia sentíase pesarosa, cunha pena no medio do peito. Daba igual, todo, todo daba igual.

Que estivera facendo nos últimos días? nos últimos meses? anos, quizais? Parecíalle todo programado, esperado, agardando a mover uns fíos que agora semellaban case invisibles, ata o punto de dubidar de se existían.

Crer en algo pode ser, ás veces, tan difícil como demostrar a súa inexistencia.

En momentos como aquel, o único que se sentía capaz de facer era un esbozar unhas frases nunha folla de papel, escribir ata que a liberdade de pensamento se encerrara en sí mesma e todo deixara de fluír, e durmir ata o día seguinte.

Por que, a pesar de ser afortunado, se sentía así? Víase rodeado de posibilidades que nin sequera el mesmo podía ver, ou alcanzar. Sentíase demasiado diferente e ficaba só, sentíndose con oportunidades que non podía aproveitar e buscando noticias de onde non as tiña.

Debería sentirse feliz. Mais non o era.

Desesperarse só levaba a cometer erros. Había algo que non cuadraba, algo que faltaba, algo que non había e que facía que se sintira daquela maneira.

Algo.

Sabía ben que era "iso", mais era tan difícil como fácil, e ese algo era unha das cousas máis complexas que existen.

Cuestión de sorte? Azar? Destino? Esperanza? Paciencia?

De que dependía exactamente?

(continuará)

Na ría

2010-03-07T23:45:00.005+01:00

Podería ter escrito liñas sobre unha historia e estas luces, pero igual non tiña un final triunfante.

Perfectamente, agora doume conta de que esa frase naquel momento sería moi absurda. Tan absurda como... como calquera cousa extremadamente absurda.

Sona un vinilo desgastado mentres se mecen os oídos baixo un pano de estrelas.

E coma un gato, escribo na noite sen luz, sen mirar.

Pero é que os gatos non escriben. Aínda máis, ás escuras?

Non todos os camiños teñen luz, e, aínda, os que a teñen, non en todo momento podes vela.

O inverno vai pasando lentamente, pero avanza, e pronto chegará o momento de deixalo atrás.

http://www.youtube.com/watch?v=-hqdZ4AWSaI

Persoas (VII)

2010-03-06T15:48:00.004+01:00

"Eres parvo, eres parvo, eres parvo, eres parvo, eres parvo...", repíteste a ti mesmo mentres esperas que a auga da ducha desprenda da túa cabeza (coma se foran pelos!) tales pensamentos. Segues falando contigo mesmo porque pensas que así acabarás por crerte o que dis, e agardas cambiar.

Sabes que iso non pasará, non?

Sábelo, verdade?

Podes sentirte diferente, cambiar actitudes, pensamentos, apariencia. Apariencias. Pero vas seguir sendo ti por sempre.

Di o que queiras; no fondo do teu corazón agardas que esa idea tola, esa ilusión desesperada sexa verdade, e por unha vez, tan só por unha vez máis, pasará. Algo pasará...

A outra parte da túa cabeza diche que debes seguir sendo racional. Para. Stop. Reflexiona. Isto non ten sentido. Non.

E o certo é que esta vez non ten moito sentido.

Pode ser calquera.

Claro que podes ser ti.

E daquela...

Daquela as cousas cambiarían?

Tes tanto medo...

"PARA!", berras. Pero non berras, non te oen, non te poden oír porque falas contigo. En silencio. En silencio e agardando, agardando, agardando...

Nin sequera esta vez tería sentido. Nin razón de ser.

Cantas veces máis aguantas?

Non eres parvo. Eres humano.

Unha persoa.

Que cousas.

2010-02-18T16:13:00.005+01:00

Rodaban os neumáticos sobre o asfalto.

Hello, darkness, my old friend

I've come to talk with you again...

Corre a néboa de norte a sur.

Na noite, a fouce da lúa sinálase nun polo, como unha mancha no escuro do azul do ceo.

Because a vision softly creeping

Left its seeds while I was sleeping...

And the vision

That was planted in my brain

Still remains

With the sound of silence.

Que se di cando non hai que dicir?

Que se escoita cando está o silencio rodeando o aire que respiramos?

Que podemos sentir na noite máis escura de inverno?

Que?

Soidade.

Loucura.

Silencio.

Frío.

Persoas (V)

2010-02-08T16:11:00.003+01:00

Sempre pensei que somos complexos. Si, si; ti, ela, el, eu, todos. É difícil de explicar, pero tentareino.

Cando nos atopamos frente a unha situación algo complicada dicimos: "Os sentimentos son complexos" Ben, pois eu non creo que isto sexa certo. Os sentimentos non se moven, ou bueno, si que o fan... poden ser como enerxía, como ondas, como luz... tanto ten. Os sentimentos son máis ben simples, ben formandos e concretos. Ou si, ou non; ou máis, ou menos, pero non son complexos, están graduados.

Agora ben, os complexos somos nós. Cando queremos que os nosos sentimentos sexan así, potenciámolos, ou, no caso contrario, podemos chegar a negalos só por estarmos contentos, aínda que no fondo non somos capaces de negar tal mentira. Podemos modificalos, tentar enganarnos, enganar aos demais... pero o máis triste é enganarse a un mesmo, tentando negar o obvio. É como querer frenar un río... a auga vai xuntarse ata que poida rebordar, e é perigoso de máis.

Son os nosos intereses que se mesturan cos sentimentos, somos nós os que facemos as cousas complexas, non as cousas de por si.

Somos persoas, e iso pode ser o máis difícil de todo. Para estar, para ser.

Para ti, C.

2010-01-23T11:38:00.000+01:00

Nunca pensei que isto chegara a ser así.

Lémbrome cando hai meses te miraba enriba do ombro e pensaba que fuxir de ti era o mellor que podía facer. Dende lonxe, ollábate con aires de superioridade, mentres cría que aquilo era o correcto, e me negaba a ouvir o que dicían os demais.

Mais todo foi cambiando. Pasou o tempo, pasaron meses e aquí me tes, pensando en ti cando non te teño diante, e disfrutando dos momentos que temos xuntos, con medo a que rematen demasiado pronto.

Nunca pensei...

Persoas (IV)

2010-01-17T15:59:00.002+01:00

(Yael Naim, New Soul): http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=XgEfYGzojcA#

Os seus ollos miran cara o ceo buscando nada. Un mar de antenas se rende ante o evidente, e non hai nada máis que a realidade. Malia ser un frío día de inverno, hai cores.

Mil grises. Mil verdes.

Buscan o paso do tempo sen présa, sabendo saborear cada segundo do presente.

Persoas (III/a)

2010-01-04T00:49:00.003+01:00

"Que escondes? que tes en contra de min? que che fixen eu?"

A cabeza dáballe voltas e voltas, non podía deixar de pensar.

Tomaríano por un enfermo mental, pero era unha teimuda teima que renegaba de abandonar o seu pensamento.

As catro da mañá e o paseo ás escuras, coa ría de fronte. O viño comezaba a deixar de facer efecto e as estrelas brilaban menos cada vez. A noite era fría e o vento que subía do mar contrarrestaba co quente que sentía nas meixelas. Non se sentía ben, mais tampouco se sentía mal.

Prometeuse a si mesmo que aquela era a derradeira noite, e que á mañá seguinte ía comezar de cero. Que non podería tolerar nin un chisco máis daquela farsa, que tiña que rematar.

(Continuará...)

Persoas (II)

2009-12-30T20:15:00.002+01:00

"Escribiu lentamente, cavilando todo o que quería dicir. Sabía que só tiña esa oportunidade.

Logo, gardou coidadosamente o papel no sobre.

Apagou o candil, deitouse a durmir e endexamais se levantou."

- Que aprendes disto?

- ... non sei...

- Non sabes?

- ...

Persoas (I)

2009-12-23T21:21:00.003+01:00

- Ti non tes que darlle explicacións a ninguén. Nin do que pensas nin do que fas. Non tes que xustificar os teus actos, non tes que reprobarte nada, non tes que agardar a que alguén che diga que o fas ben ou mal. Non tes que dicirlle a ninguén que o fas. Eres independente.

Díxomo de tal como que non lle puiden respostar. Non podía rebaterlle nada, era imposible dicirlle que non levaba razón a aquela muller.

Mais desta vez eu sabía que falaba con senso, con sentido e lóxica.

E por iso mesmo, calei. E asentín.

Pasaron semanas, meses... e non volvín vela.

Agora sei que foi unha destas persoas que te marcan de por vida sen estar moito tempo nela.

Tampouco podo dicir que a miña vida fora longa de máis.

2009-12-11T23:15:00.002+01:00

Para. Frena. Respira. Acouga.

Precisas continuar, pero así non son xeitos. Sabes que chegaches ata aquí. E non podes pasar.

Non queres volver.

Non queres quedar.

Non podes seguir.

Recoñécete. Estás perdida. Estás perdida e non sabes o camiño.

Tampouco sabes quen es.

Que triste sentirse así.

Mira ao teu carón. Escuro.

É de noite.

Non hai luz, non hai Sol. Non hai camiños de volta.

- Non vai pasar por aquí ningún bus ata mañá.

Voltas a cabeza e non ves nada. Unha voz que sae da nada e temes perder o senso.

Calma. Respira, acouga. Sabes que de nada vale apurar o paso; se está todo escuro e non vas ver nada, o máis probable é que tropeces e caias.

Para.

Por quedar aquí unhas horas non vai ocorrer nada.

Ver o camiño cun flash non vale.

Agarda deica mañá.

2009-12-06T13:21:00.001+01:00

Chove.

É simple.

E ver chover, aínda máis.

Son remuíños de auga que se pousan no chan.

É moi sinxelo. Caen as ideas polo seu propio peso.

E acougan. Pousan. Paran. Quedan.

Inmóbiles.

Chove con máis forza.

Movemento constante, caída libre de pensamentos.

Agora todo parece absurdo.

E unha vez máis, simple.

Simplísimo.

Móllanse os vidros, as rúas, os tellados, as árbores.

Móllase o aire e a humidade entra, salpicando divertida o monótono momento.

Parece que isto fora necesario.

Que chovera.

Como se dun ciclo vital se tratara.

Primavera, verán, outono, inverno.

Semella amainar, pero segue chovendo.

Simplemente, chove.

Algo de luz (entrevendo amencer)

2009-12-01T19:24:00.003+01:00

Vivo na cidade pantasma. A pedra pérdese coa húmida nebulosa do tempo, e permanece inalterable ao seu paso.

Podería deixar pasar as horas comtemplando cada detalle que se perde no aire borroso do inverno. A néboa cobre as agullas máis altas, escondendo o propio misterio. A luz ocúltase da escuridade, deixando abismo de nada.

O falso silencio das campás anuncia que os días non son eternos... e o tempo pasa.

Na mesma lousa, un toque de sombra lembroume a tranquilidade, que te saca dos camiños marcados, brincando da pauta, saíndo da rutina itinerante.

(Perdeuse na escuridade de saber que a luz está máis próxima que nunca)

Deixa que o misterio te envolva en nebulosas ascendentes, cara un ceo infinito onde a luz e a escuridade van collidas da man.

2009-11-28T00:45:00.008+01:00

A lousa fría bateume na cara coma unha zoupada.

A noite anterior estivera chovendo como de costume, tornando húmido o mesmo aire que unha vez fora seco. As rúas mantíñanse nunha nebulosa permanente, en estado onírico e palpitante. As estrelas só se vían se se miraban para elas, e a lúa gardábase detrás dunhas nubes gaseosas, malamente disfrazadas de nimbos. (Coido que eran estratos)

E alí estaba eu, tirada no chan, agardando por algo que -agora xa o sabía- non ía chegar.

Por que non me levantaba? Por que seguía alí no chan?

"Así non se avanza", díxome unha voz na miña cabeza.

Quixen dicirlle: "Seino", pero a resposta estaba dada: eu non o sabía, e alí seguía tirada.

Dende o meu punto de vista (boca abaixo, puntas dos pés mirándose) o mundo semellaba nocturno (así o sería, pero todo estaba moi borroso) e, sobre todo, frío.

De pés a cabeza, estaba xeada.

E comecei a tremer. O vento estábase a levantar, e a auga que caera estaba a mollarme a roupa.

E unha bágoa saíume sen querer.

(Non levaba nome, nin dirección. Supuxen que era destas que viaxan contigo e reciben auga de todos os ríos interiores, e van parar a un embalse que as contén ata que deben saír. Son bágoas comúns, bágoas anónimas, bágoas de ninguén.

Ata que o embalse rompe e saen todas xuntas.

Algunhas delas viron medrar algas no fondo, agardando por saír. Puideron tornarse verdes, pero rapidamente outras volveron achegarse e o nivel de contaminación non aumentou.

E así por moito tempo, ata que un día comezaron a chover pedras...

Era tanta a auga que comezaron a aparecer fisuras. Unha por unha.

O tempo pasou, e non se agardaban choivas.

E o que é máis, abríronse as portas do embalse. Sen medo... a que?, pensouse.

Pero a última pedrada (unha fóra de traxectoria, un cometa desviado no tempo) bateu nun recuncho... e antes de darse ninguén conta...

Rompeu. Todas as pedras saíron disparadas e a auga espetouse contra as paredes que rodeaban o dique.

Saíu todo. Ou case todo, pero o embalse quedou derrubado.

Agora non hai auga que pare en ningures)

Saquei unha man do peto e froteime a cara.

Apoieime nas mans e erguinme.

E botei a andar en dirección á casa, con paso lento.

2009-11-18T18:23:00.003+01:00

Na cidade da pedra non sempre chove, e hoxe menos.

Son rastros no aire os que fan que saia o Sol.

Son esas notas de cor no vento as que moven as árbores sen follas, movendo o tempo ao seu compás.

E hoxe, máis que nunca, as pedras cantan alegres.

Saben que choverá, pero o que importa neste momento é que xa nada é o mesmo, que todo cambiará, que o inverno vai chegar... pero o verán tamén, de novo.

E todo segue un mesmo ciclo.

Porque esas notas espontáneas de cor no vento fan que isto sexa así.

Non ser o mesmo é o que é.

2009-11-05T23:51:00.003+01:00

O certo é que ninguén sabe como. Mais chegou.

Traía posto un abrigo de inverno, e mais un paraugas, porque xa sabía de antemán que tanto o frío coma a choiva ían vir.

Trouxo unha maleta marrón de coiro, antiga. Sabíase que fixera xa moitas viaxes como aquela, pero cada unha diferente da anterior.

Abriu o vulto enriba da cama, e puiden ver que estaba cargado de follas, algunhas amarelentas do tempo que pasou, e outras que se vían novas, recentes.

Aquel era o poeta do tempo. O escritor de liñas de vento e de auga, de historias a carón do lume e de abrazos abrigados por si mesmos.

Contaba siseando onde estivera e con quen se topara. Contoume viaxes que resultaron interesantes, outras que foron aburridas, e outras que pasaron case desapercibidas. Sabía -el mesmo o dicía, por propia experiencia- que non era ben recibido en case ningunha parte...

Foi de casualidade que lle abrimos a porta. Estabamos a facer a limpeza do local cando petou lenemente. Viña ben vestido, e todo parecía normal. Sabía que ía vir; xa era un cliente habitual por aquelas épocas do ano...

Pero ata que me acostumei a velo non me din conta de que estaba alí. Erguíase cedo, almorzaba coma sempre e comía coma sempre. Os seus horarios eran os habituais e todo parecía normal.

E ata aquel día non caín de que aquel viaxante que vía dende había anos era o de sempre.

Era o outono.

Pero desta vez, entrara pola porta de atrás.

Plas!

2009-10-31T23:27:00.003+01:00

Recorro as mesmas rúas polas que paso sempre, unha e outra vez, e non atopo nada. Nada é diferente, e todo segue como tiña que ser.

Lembro aquel día no que botei a andar por encima duns adoquíns que semellaban darme a razón e hoxe sinto algo similar, como se me quixeran dicir o mesmo, pero nun dialecto diferente.

A pesar disto, continúa todo como tiña que ser.

Todo o que se ve, quero dicir.

A xente, o tempo, as rúas, as árbores, os lugares e as estrelas. Pouco cambiaron. O bater das andoriñas cando se van, as ondas do mar e a escuma que deixan na area ao pasar continúan a ser as mesmas.

Así que debería deixar de sentirme diferente.

E continuar igual que antes.

Berros silenciados no vento

2009-10-19T15:42:00.003+02:00

Coma un fío que ao estirar se anoda el só, comeza como comezan outros tantos a ennovelarse en si mesmos, ata que se dan conta de que os fíos non poden ennovelarse.

Dez mil segundos pasan en tres horas, que curioso é o tempo, no que cada medida é diferente á anterior e cada número semella alonxarse máis e máis da realidade...

Coidado coa matemática temporal, porque case nunca sae exacta. Non garda da Lóxica a metade de lóxica que ésta poida ter, nen garda da matemática a cuarta parte da exactitude que da o tempo...

O tempo é demasiado exacto para un pensamento tan inexacto coma o humano.

Por eso sempre nos perdemos no intento de atoparnos.

Areas nos pés

2009-10-13T15:26:00.004+02:00

Sae o Sol, coma todos os días, detrás dos edificios de sempre, mirando o asfalto habitual.

Que curioso que nada se mova... e non obstante, parece un día tan diferente...

Porque estamos en outono, e as follas xa comezaron a caer.

E teño area nos pés?

Noticias Pasadas: os vidros escacharon en anacos. Aurora no norte, e no sur.

Vidros

2009-09-28T23:45:00.000+02:00

(Todo caos, todo tolo)
Coa cabeza no piano (enténdase baixo a tapa, amartelando os ecos non discordes), míster distribúese elegante e irregularmente mentres a música non deixa de soar.

A miles de quilómetros, pola contra, unha bola de cristal esnaquízase en mil pedazos.
É precioso, e doloroso. Tanto un coma o outro, porque se igualan na loita sanguenta por un anaco de algo que aínda non saben o que é.
Coma miles de estrelas, están aí, están no chan.
A uns centímetros uns dos outros, todos xuntos, iguais.
Pero ninguén sabe por que, nin ninguén se pode explicar como eses trozos non se xuntan, formando algo novo.

Un arco, de novo no punto inicial, de aplausos rompen o silencio dos martelos no seu cráneo.

Caótico/a-psicótico/a-pasivo/a

2009-09-18T01:13:00.002+02:00

Os acordes soan no aire coma filo de tesoiras cortantes

no vento, as notas bailan

non é inverno.

Vivimos, mais a distancia créanos

fai de nós un sospiro, máis nada

e desfacémonos lenta, lenta, lentamente.

Un deserto, un día de calor abafante e dámonos conta de que estamos tan sós coma chegamos...

A temperatura sobe e somos vapor, fuxindo entre ventas do noso propio nariz.

Imaxinamos, soñamos, amamos, desexamos, queremos, odiamos, pasamos e ilusionámonos por ideas tolas, cousas que nós mesmos creamos.

Estamos sós?

Si.

Vale, e que máis ten?

Coidate (2)

2009-08-25T00:35:00.004+02:00

Esta é unha carta. Si, sei que non o parece, sei que parece máis ben unha nota cutre emborrada, unhas cantas letras esbardalladas e soltas nun papel branco.

É unha carta de tristeza, de pena por todo o perdido, pero tan inxustamente que ata doe. Non se sabe como podemos chegar ata isto dúas persoas que sempre se levaron ben, que sempre se apreciaron moito, pero que gardaron as xustas cousas para crear a fórmula de irse a pique.

Graciñas por todo. Disto falamos mil veces, pero fixéchesme, sen querer, cambiar.

Son cruel, e son inxusta, pero só pago a inxustiza debida.

[E esta historia aínda non rematou]

Coidate (1)

2009-08-18T22:25:00.003+02:00

- Doi. Nin imaxinas canto. Sentes que se che quebran os ósos. Despois desexas ser ti a que se vengue de todo. Ogallá lle suceda o mesmo.

- Con quen falas?

- Eh? Non, nada, falaba para min.

- Só queres vingarte?

- Que? E ti como sabes iso?

- Estábate a escoitar. Ademais, sei moitas máis cousas das que ti pensas.

- ...

- Non dis nada?

- Non, só que... si, que si que me quero vingar.

- Pois a ver como fas.

- E iso?

- Iso: que como fas.

- Ignorándoo.

- Só.

- Si. Creme, é máis do que el pode aturar.

- Sen falarlle...?

- Si, iso. Pasando.

- E logo, que fixo?

- Ben sabes ti o que fixo.

- Si... si que o sei.

- Entón?

- Que merece o mesmo ou máis. Enriba, tentando enganarte.

- Xa ves...

- Non me gustaría estar no teu lugar.

- A min non me queda outra.

- Vouche axudar.

- A que? A vingarme?

- Si. Non merece máis atención. Hai mellor xente ca el, aínda que se tente enganar a si mesmo.

- Tanto narcisismo resulta escalofriante. Iso doi, coma se os demais non foramos nada ao seu lado, non tiveramos lugar, só simples monicreques.

- Non che lembra a ninguén?

- Si! E tanto!

- Que curioso... os dous... ti xa me entendes...

- Si, son moi parecidos.

- Son... puf!

- Nin o imaxinas.

- Si... vouche axudar, si. Non quero máis empanadillas caducadas.

Diferente

2009-08-05T22:38:00.004+02:00

Os adoquíns non van protestar por moi forte que os pises, dise. Non se responde, mais sei que se escoita e que estaba a piques de dicirse o mesmo. Escoitan a mesma música, camiñan ao mesmo ritmo, pensan ao tempo e son idénticas.

Si, son a mesma persoa. Ela, e ela mesma.

Está diferente. Radicalmente; tamén cansa de todo, e prefire mirar cara adiante e non mesturarse con espirais evitables de preocupacións potenciais.

Para qué?, pregúntase.

Si, para que?, responden os adoquíns.

Puntos

2009-07-15T22:25:00.004+02:00

Calquera día que te levantas pola mañá non pensas, dis "bule, que chegas tarde!" ou "está nubrado", e a mirada pérdese no horizonte da parede. (Que terá esa parede na que tanto me fixo?)

Pero nos días que non son calquera levántaste e sentes... e dis, si, hoxe non é calquera día.

[Esperando...]

Barruntando a comezos de xullo

2009-07-07T23:50:00.004+02:00

Camiño á par dun dálmata con pinta de cebra. "Tan tarde é?", pregúntome.

As enquisas voan de boca en boca e dinme que morreu.

Non o creo pero segue a ser certo de todas todas.

Pensando na area que esmagarei cos pés, levanta o vento e éntrame nos ollos.

Mala pécora!, berro en silencio. Mais sei que os paxaros me oen, e todo me da igual.

Aínda así vexo, e caladamente, penso que todo pode ser posible, e que este momento é, sen dúbida, dos mellores.

Saboreo un xeado de pensamentos doce e amargo, salgado e acedo, mentres o picante me chega ao naris e me fai esbirrar.

Que sabores máis curiosos.

Pasou máis dun ano (quen o diría) e seguimos aquí os mesmos, outros marcharon, e outros que virán.

Por un ano e pico.

Polos que sexan.